Een echte leider

Anneke Dekkers-Dubbeldam over middelmatigheid

Mijn moeder is geboren in 1927. Ze leidt een druk en gevarieerd bestaan: ze is actief in de kerk, geeft therapie, zit in een studieclub, leest en studeert graag, heeft verschillende eetgroepen en is bijna altijd bezig. Ze heeft zes kinderen. Haar man, mijn vader is overleden in 1990. Daarna is mijn moeder theologie gaan studeren, gevolgd door een masteropleiding Geestelijke leiding. Ik vind mijn moeder een bijzondere vrouw. Niet bepaald middelmatig en zeker niet als je kijkt naar haar generatiegenoten. Ze is opgegroeid in de tijd voor de tweede wereldoorlog, waarin de verschillende klassen nog de verhoudingen bepaalden. Veel te vroeg volwassen geworden tijdens de tweede wereldoorlog, daarna getrouwd en zes kinderen grootgebracht. De eerste tijd heeft ze ingewoond bij de schoonfamilie die haar als een soort huishoudelijke hulp behandelden. Tja, mijn vader hoorde bij een iets betere klasse. Zo was dat blijkbaar in die tijd.

Hoe denkt ze zelf over middelmatigheid?

´Ik vind mezelf nu wel middelmatig, maar dat heb ik lang niet altijd gevonden. Dat komt ook door mijn jeugd. We vormden de arme tak van de familie. Om ons op de been te houden verzetten mijn zus en ik ons tegen materialisme. We dachten: zij mogen dan het geld hebben, wij hebben de hersens! Dat heb ik mijn leven lang volgehouden. Ik heb altijd geweten dat ik slim was, ik was altijd de beste van de klas. Ik wilde naar de HBS, maar de Mulo, die ik heb gedaan, was in die tijd al heel wat. Het was mijn eer om de beste te zijn.

Achteraf bezien was ik wel intelligent, maar niet heel erg intelligent. Ik geef mezelf een 8. Ik ben heel leergierig.´

Leider

Mijn moeder neemt een vooraanstaande rol in de kerk in. Als er een clubje was, was zij vaak de voorzitter. Een echte leider?

´Van jongs af aan wist ik al dat ik een leiderstype was. Dat was ik ook ten opzichte van mijn zus, ook al was ik de jongste. Omdat mijn vader invalide werd voelde ik me ook voor mijn ouders heel verantwoordelijk

Ik vind dat ik veel meegekregen heb in mijn karakter. Ik heb gereedschap gekregen om me te ontwikkelen: doorzettingsvermogen, leiderschap, leergierigheid. Ik vind het fijn om die eigenschappen te gebruiken in de omgang met anderen, met groepen.´

Hoe is het dan om, in haar wereld, aan de top te staan?

Het is een cliché, maar het is waar; ik voel me soms eenzaam. Als ik tegen anderen zeg wat ik echt voel, geloven ze me niet. Ze willen het ook niet geloven en weten, bijvoorbeeld dat ik onzeker ben of ik iets goed gedaan heb, of dat ik ergens tegen op zie. Iets anders is dat sommige mensen met me gaan wedijveren, dat kan ik me best voorstellen. Ik heb daar zelf helemaal geen zin in, maar blijkbaar willen anderen bewijzen dat ze ook goed zijn.
Aan de andere kant, het is natuurlijk ook wel vleiend.

En toch vind je jezelf middelmatig?

Ja, toch wel. In mijn kleine wereldje beteken ik wat, maar ik had liever nog meer betekend. Ik had wel Ella Vogelaar willen zijn. Maar daar mis ik toch het nodige voor. Ik vind het niet prettig middelmatig te zijn. Ik hunker blijkbaar naar erkenning. Ik zou graag op een hoger niveau willen leven; nobel, een hoge geest. Ik heb hele strenge waarden en normen voor mezelf, het is niet gauw goed. Ik vind het moeilijk mijn zwakke kanten te accepteren. Het moet altijd beter. Dat heeft er wel voor gezorgd dat ik me flink ontwikkeld heb. Misschien niet zo veel als ik zou willen, maar ik ben toch een heel eind gekomen! Ik ben er trots op dat ik afgestudeerd ben en mijn masters gehaald heb. Pas toen wist ik dat wat er in me zat uitgekomen is, dat is een fijn gevoel.